یادمان مسجد جامع خرمشهر در بخش مرکزی شهر و بین خیابان آیت الله خامنه ای (چهل متری) و رود کارون و نبش خیابان انقلاب قرار دارد این مسجد که در سال ۱۲۵۰ شمسی ساخته شده و به نام«مسجد لب شاخه» معروف شده بود در سال ۱۳۶۳ تجدید بنا شد و به مرور به کانون مبارزه با رژیم ستمشاهی تبدیل شد. مسجد جامع دارای نمای آجری و حدود هزار مترمربع کاشی آیات خشتی و ۷۷۰ مترمربع کاشیکاری معرق است و دارای دو گلدسته با ارتفاع ۲۸ متر از کف زمین و دو گنبد بزرگ و کوچک است که گنبد بزرگ و گلدستهها با کاشی معرق تزیین شده .
با پیروزی انقلاب این مسجد کانون مبارزه با ضد انقلاب شد به طوری که در ٢٤ تیرماه ١٣٥٨ با پرتاب نارنجك توسط ضد انقلاب هفت نفر از مردم در صحن مسجد به شهادت رسیدند. زمانی که جنگ در مرز شلمچه آغاز شد، سپاه (تازه در خرمشهر شکل گرفته بود) مسجد جامع خرمشهر را بهعنوان قرارگاه نیروهای مقاومت مردمی انتخاب میکند، جنگ نفربهنفر درمیگیرد، پیشروی ارتش بعث به سمت شهر آغاز میشود و درگیریهای سنگین میان ارتش تادندان مسلح بعث عراق، نفربرها و انبوهی از تانکها با نیروهای مقاومت مردمی که از تکاوران کلاه سبز نیروی دریایی ارتش، دانشجویان دانشگاه افسری، نیروهای سپاه (شهید سید محمد جهانآرا) و مردم خرمشهر تشکیل شده بود، ادامه پیدا کرد.
این مسجد به دلیل موقعیت مکانی و نقش محوری اش در مبارزات قبل از انقلاب به کانون مقاومت 34 روزه مردمی خرمشهر تبدیل شد و به عنوان مرکز پشتیبانی و سازماندهی نیروهای مردمی به محلی برای تبادل ،اخبار تجهیز ،آموزش جمع آوری کمکها، مداوای اورژانسی مجروحین و نگهداری موقت پیکرهای شهدا تبدیل شد با حضور مستمر شهید محمد جهان آرا فرمانده سپاه خرمشهر و تعدادی از افسران ارتش و نیز استقرار بیسیم مادر در مسجد این مکان عملاً به مقر تاکتیکی دفاع از خرمشهر تبدیل شد.
دشمن در ۱۳۵۹/۷/۲۸ مصادف با عید قربان با هدایت عناصر ستون پنجم برای اولین بار مسجد جامع را هدف گلوله باران خود قرار داد که در نتیجه آن بخشهایی از گنبد و صحن مسجد تخریب و جمعی از مدافعین به شهادت رسیدند. صبح روز4 آبان ۱۳۵۹ درگیری با دشمن در سی متری مسجد تشدید و در نهایت توسط دشمن اشغال شد و با فرارسیدن شب دستور عقب نشینی و ترک شهر به همه مدافعان ابلاغ شد مسجد جامع خرمشهر یکی از معدود بناهایی بود که پس از آزادسازی خرمشهر همچنان پابرجا مانده بود. و این مسجد نماد و یادمان شهدای خرمشهر میباشد.